Wspólnota Dorosłych Ruchu Światło-Życie jest miejscem formacji osób, które z różnych przyczyn nie mogą uczestniczyć w spotkaniach Oazy młodzieżowej lub Domowego Kościoła. „Jest próbą odpowiedzi na pytanie o miejsce ludzi dorosłych w Kościele.” Wspólnota przeznaczona jest dla osób, które:

  1. chcą wejść na drogę formacji Ruchu Światło-Życie, nie ukończyły formacji podstawowej, a chcą ją dalej kontynuować w Ruchu,
  2. ukończyły formację podstawową w oazie młodzieżowej lub w Domowym Kościele, ale chcą pogłębić swoją formację modlitewną.

Duchowość członków Ruchu Światło-Życie wyraża się w ciągłym pogłębianiu osobistej relacji do Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela. Jest to relacja miłości – całkowitego oddania się Jemu w wierze i posłuszeństwie na wzór Niepokalanej. Mocy do takiego osobowego oddania się udziela Duch Święty. On także jednoczy we wspólnocie żywego Kościoła, w którym każdy człowiek znajduje środowisko swojego wewnętrznego rozwoju oraz przyczynia się do wzrostu Kościoła zgodnie ze swym powołaniem.
Pomimo codziennych obowiązków: szkoły, studiów, pracy czy wychowywania dzieci, członkowie Wspólnoty Dorosłych pragną realizować w swoim życiu i otoczeniu charyzmat „Światło-Życie”: patrzeć na swoje życie w perspektywie Słowa Bożego (w „świetle”) oraz wcielać to w swoje „życie” tak, aby rozwijał się Nowy Człowiek – wolny w swoim działaniu, pełen miłości do Boga i bliźniego, który posiada siebie, aby dawać siebie. Nowy Człowiek musi mieć zapewnione środowisko wzrostu: Nową Wspólnotę, gdzie może się zatrzymać, spotkać ludzi o podobnych wartościach i celach, wspólnie się pomodlić i rozważać Słowo Boże oraz dać świadectwo przeżywania swojej relacji miłości i wiary wobec Pana Jezusa.
Osobisty związek z Jezusem nawiązuje się i pogłębia przez stały kontakt ze Słowem Bożym, które staje się słowem życia dzięki codziennej modlitwie indywidualnej i wspólnej. Źródłem pełni życia chrześcijańskiego, a zarazem jego szczytem, jest liturgia, zwłaszcza eucharystyczna, pielęgnowana przez uczestników Ruchu w odnowionym posoborowym kształcie.
Uczestnicy Ruchu dają świadectwo Jezusowi Chrystusowi słowem i życiem. Szczególną formą świadectwa jest Nowa Kultura, polegająca na uwalnianiu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz na rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia. Nowa Kultura realizuje się także przez podjęcie Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Szczytem życia osobowego jest zdolność do złożenia daru z siebie w akcie pięknej miłości – agape, której przykład dał Chrystus Sługa.
W swojej encyklice „Fides et ratio” Jana Pawła II napisał: Wiara i rozum (Fides et ratio) są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy. Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego, aby człowiek — poznając Go i miłując — mógł dotrzeć także do pełnej prawdy o sobie. Wiara i rozum nie muszą się wzajemnie zwalczać, lecz przeciwnie - powinny się wzajemnie uzupełniać, tak, by rozum nie popadł w pychę, zaś wiara by nie przekształciła się w błędny, bezrefleksyjny płytki zwyczaj. Wiara nadaje ludzkiej egzystencji sens, ukazuje jej przyczynę i cel. Natomiast rozum sprawia, że wiara jest dojrzała i ugruntowana.